NUK MUND TA SUNDOSH NJË ZEMËR QË DËSHIRON ASGJËNË

Kam udhëtuar nëpër dimrat e mi, verat e mia për t’i gjetur
Pranverat i kam ëndrruar kur në gjethet e vjeshtave kam fjetur
Në stinët e mia të përgjakura me ajkën e jetës jam takuar
Një ditë kam qenë si mi i vogël nga macja i frikësuar
Në tjetrën ditë jam bërë mace e minjtë i kam sulmuar
Një ditë kam qenë si breshkë me hapa të ngadalësuar
Tjetrën jam bërë si lepur, kam ikur duke vrapuar
Një ditë kam qenë si gjarpër me helmin më të mirë
Gjurmët e ecjeve të mia me bishtin tim i kam fshirë
Një ditë jam bërë si dele për Ditën e Kurbanit
Një ditë jam bërë si ujk e tjetrën si qen besnik i çobanit
Kam fjetur me shpirtin e poetit, jam zgjuar me zemrën e luanit
Një ditë kam qenë deve dhe ujin mbi shpinë e kam ruajtur
Pastaj kam humbur si zog në shkretëtirë e nga etja kam vuajtur
Një natë jam bërë buf në errësirë gjërat kthjelltësisht për t’i parë
Tjetrën jam bërë lakuriq nate dhe farat e bimëve kam shpërndarë
Një herë jam bërë pulë dhe kam ndenjur mbi vezë zogjtë për t’i çelur
Tjetrën herë jam bërë dhelpër dhe pulën me zogj e kam vjedhur
Një herë jam bërë peshk dhe kam notuar në të gjitha detet
Që zemra të mbushet plot, asnjë dëshirë s’duhet të mbetet
Nuk mund ta sundosh një zemër që dëshiron asgjënë
Tani më duhet të hesht se kam shumë për të thënë.



 

"Gjithçka nuk është e vërtetë, por e Vërteta është gjithçka." - F. Muja